ธนวันต์ สร้อยพา งานชิ้นที่ 2

ร้อยเรื่องของหญิง เอ๋อ มุก เมา มึน

       

 มุก เมา  มึน ฉายานี้เจ้าได้แต่ใดมา

            เป็นฉายาที่เพื่อนตั้งให้ค่ะ แรกเริ่มเดิมทีคือ ง่วง เมา มึน แต่มุกคิดว่ามันไม่สัมผัสพยัญชนะกัน เลยเปลี่ยนเป็นมุก เมา มึน ดีกว่า ดูรื่นหูดี ส่วนที่มาของฉายาคือ มุกเป็นคนตาเล็กมากๆ เวลามองปกติก็ดูเหมือนหลับตาตลอดเวลา อีกทั้งเวลาไม่มีอะไรทำมุกจะชอบเหม่อ ตาก็จะลอยๆ นี่จึงเป็นที่มาของฉายานี้ค่ะ

และด้วยความเมานี้ เพื่อนจึงมักส่งเพลงของเดอะทอยมาให้ฟังเสมอลาลาลอย

มาเรียนครูภาษาไทยเพราะหนีคณิตศาสตร์

                ไม่จริงค่ะ มันคือผลพลอยได้ต่างหาก รู้ว่าตัวเองอยากเป็นครูภาษาไทยตั้งแต่มัธยมต้นแล้ว และไม่ถูกกับวิชาคณิตศาสตร์มาตั้งแต่มัธยมต้นเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นมิดเทอม หรือไฟนอล มุกก็ไม่เคยสอบผ่านเลยซักครั้ง ในทางกลับกันวิชาภาษาไทยกลับทำคะแนนได้ดีมาตลอด ถึงบอกว่ามันคือผลพลอยได้ที่ไม่ได้เรียนคณิตศาสตร์ ไม่ใช่การหนี

อ่านแต่นิยายจนไม่คิดจะทำอะไร

                สิ่งนี้เป็นที่รู้กันในกลุ่มเพื่อนและครอบครัว มุกสามารถอ่านนิยายโดยไม่ลุกออกจากห้องเป็นวันๆได้ ในกระเป๋าเรียนมุกไอเทมที่ขาดไม่ได้คือหนังสือนิยาย เปิดมาคือรู้เลยกระเป๋าใคร เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เรียนมัธยมปลายแล้วค่ะ และด้วยความที่เป็นคนอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา มุกจึงโหลดแอปพลิเคชั่น Dek-d writer มาใช้ แอปพลิเคชั่นนี้สำคัญนี้มีความสำคัญกับมุกเป็นอย่างมากเราสามารถอ่านได้ตลอดเวลา เรียกว่าติดหนักสุดๆ ปัจจุบันมุกอ่านนิยาย3-4 เล่มต่อสัปดาห์

ส่วนหนึ่งของนิยายที่มีไม่รวมเล่มบนซ้ายสุด

จุดเริ่มต้นของการอ่านนิยาย

                เริ่มเมื่อตอน ป.3 ค่ะ เป็นการอ่านหนังสือเล่มหนาครั้งแรก ชื่อเรื่องว่าลูกแม่น้ำโขง แต่งโดยเขมราช แล้วก็มาเปลี่ยนแนวเป็นนิยายรักวัยรุ่นของสำนักพิมพ์แจ่มใส ติดอยู่พักใหญ่เลย ผ่านไปซักปีเปลี่ยนแนวอีกหันมาอ่านหนังสือการ์ตูน ไม่ว่าจะเป็นรีบอร์น วันพีช อินุยาฉะ และโคนัน ช่วงนั้นเข้าร้านเช่าหนังสือการ์ตูนเป็นว่าเล่น พอขึ้นมามัธยมต้นก็ไม่ได้อ่านหนังสือการ์ตูนหนักๆแบบเดิมแล้ว หันมาอ่านที่เว็บเด็กดี นิยายแจ่มใส light novel มีบ้างบางครั้ง จนในที่สุดก็ได้มาพบกับนักเขียนในดวงใจ

ติ่งคุณประภัสสร เสวิกุล

                มุกเริ่มอ่านหนังสือของคุณประภัสสร เสวิกุล ตอนเรียน ม.3 เรื่องจะฝันถึงเธอทุกคืนที่มีแสงดาว ตอนแรกคิดว่าเป็นนิยายรักเพราะดูจากชื่อ หยิบมาเลย แต่พอมาอ่านมันกลับตาลปัตรเป็นเรื่องเกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่ 2 ผูกโยงกับสัญญาในวัยเยาว์ ความรัก ความสุข ความหวัง ความหลัง ต้องมาพังทลายเพราะความแตกต่างทางหน้าที่ จำได้ว่าร้องไห้หนักมาก เราอินกับตัวละครเหล่านั้นจริงๆ ภาษาสวย เรียบเรียงดี สะกดอารมณ์ผู้อ่านได้แม้บางครั้งใช้สำนวนธรรมดา หลังจากนั้นเป็นต้นมามุกก็อ่านผลงานของคุณประภัสสรมาเรื่อยๆจนนับไม่ถ้วน ทั้งเวลาในขวดแก้ว เห่ชะเลรุ้ง ขอหมอนใบนั้นที่เธอฝันยามหนุน ลอดลายมังกร เป็นต้น

ครูบนดอยคือความฝัน

        

                สิ่งนี้คืออุดมการณ์ มุกคิดว่าครูสอนในเมืองมีเยอะแล้วแต่ครูที่ไปสอนตามพื้นที่ห่างไกลแทบไม่มี เด็กๆขาดแคลนบุคลากรทางการศึกษา การไปอยู่ที่ทุรกันดารไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับมุกเลย เพราะมุกชอบภูเขา ชอบอะไรที่เป็นป่า อากาศดี สดชื่น ส่วนเด็กๆที่อยู่พื้นที่ห่างไกล พวกเขามีความน่ารักโดยธรรมชาติของเด็ก เหมาะสมตามวัย ดื้อก็ด้วยวัยของเขา จริงๆไม่ใช่คนรักเด็กหรอก แค่มีความสุขเวลาอยู่กับพวกเขาเท่านั้น อย่างต้นเดือนมกราคมที่ผ่านมามุกได้มีโอกาสไปค่ายอาสากับพี่คณะเกษตร ที่หมู่บ้านสะเนพ่อง ต.ไล่โว่ อ.สังขละบุรี จ.กาญจนบุรี พื้นที่นี้ห่างไกลจากตัวเมืองสังขละบุรีมากพอสมควร ล้อมรอบด้วยภูเขาใหญ่น้อย ก่อนถึงหมู่บ้านมีลำธารขวางกั้น รถธรรมดาไม่สามารถเข้าไปได้ ยกเว้นรถโฟร์วิวและวิบาก ทางขึ้นเขามีความชันสูงมาก เด็กๆที่นี่มีประมาณ200คน มีครูเพียง 4 คน มีหน่วยงานเข้าไปช่วยเหลือแต่ขาดแคลนบุคลากรทางการศึกษา มันยิ่งทำให้รู้สึกว่าต้องทำให้ได้ แม้ว่า..

             ความสำเร็จเกิดจากความพยายามแต่ทุกความพยายามก็ไม่ได้สำเร็จเสมอไป...